Rasteqîn Welatperwer Komo?         

Ez tay merdemon ra reka zî fom nikena! Ez yın ra zaf eciz bena û buyê mı beno teng. Yani ez kılmek vacî, ez ın insanon ra zaf şaş û mat manena! Eger şıma mı ra vaciyên “çira tu hına zaf zêrde-zendı maneni ın insanon ra?”, ez hına bersiv bidî şıma:

Ercîyayî merdem yo Kurd; gera pe yo usûl, pe yo fend, pe yo terbîya û pe yo ehlaqê rind şarê xo ra mînak bo.

Pe vatê, yo zî pe qesanê vengon merdem yo çi nîbeno û nîrêşeno yo cazî. Her çi merdem xesûd û qarwîzek nîbeno însan, ni beno Kurd û ni zî beno yo gı!

İn merdem bî kar, bî gurî û bî emel bereday-bereday jîyon kenê! Ser sosyal medya sera dewlet ava kenê û dewletê şonî ra(!) Yani kılmek vacî se, her roj yo fantazî vırazenê û pe ın xeyalon rojonê xo vîyarnenê ra.

Ez qayıl a ın merdemonê çepelon û xırabon şarê ma rî bınê bıdî şınaskerdış: Dı tewer merdem ser sosyal medya ser xırabî kenê û çiyo baş û rind şonî ra.

Yo qısım merdem pe nome sosyalîzm mıjarê raştîya civak a Kurd donî naskerdış, pe ın îdeolojî ye kon xo rî berê iqbal kenê a.

Yonê tewer kesî estê pe nome millet-perwerî, yon zî pe nome kurdayetî gengeşî ve çepelî vıla kenê.

Teşbîh dı xeterî nîb se în kes merdem wadon Twitter grup-grup, qefle-qefle, qısım-qısım resenê yo ca û zê lasêr xo werdenê ra. Raştî zî în merdem xesûd pe nome Kurdistan her çi verden wêrî, her çi ser û bın kenê, her çi kenê tîmon ya û her çi lawêtnenê.

Xelbukî rasteqîn welatperwer merdem ava keno, ercîyayî beno, hol beno, baş beno, rind beno, mînak beno, merdem gıron û zonayî beno.

Dayıka mı a rehmetî semedê ehmeqon û xırabon co bilaseba; “hay lımenê hay lımenê” nîvaten.

Vate mı a peyên, ez qayıl a şıma ra zaf hes bıkerî. Ez qayıl a alîkarî şıma bıkerî û barê şıma şenık bıkerî. Lebele nafîlo! Mı zaf tesel kerd û mı hîvya xo şıma ra bırna! Çimkî şıma zaf çîyon nîvînenî, yers û xesudî çimê şıma kerdî kuar.

Ez şıma ra vacî se nafîlo! En holî ez qarşî şıma fekê xo bıqefel, şıma nîawel û gera ez şıma ra xo bıpaw.

Kadir Amaç-Brüksel

                                                        

Sevgili “Tilki Selim” abi!                                                                                 

Son yıllarda Kürtlerin uhuvveti ve vahdeti için kalemimi ertelemek, ertelemek, ertelemek ve ona uysallık egzersizleri uygulamakla meşgul oldum. Tabii ki bu durum biraz da kalemimi maslahatçı yaptı. Kimi zaman bu maslahatçı kalem sabır cibarlarımı yırtıp attı, kimi zaman da züppelik yapan bir dizi Kürt maskeli siyasiye karşı ödün verdiğimin zehabına kapıldım.

İnsanın ve hayatın ontolojik felsefesini şu kısa cümleyle özetleyebilirim: “İnsan bir sorunu çözdüğü zaman anında başka bir sorun ortaya çıkar.” Açık yüreklilikle belirtmeliyim ki, insanın ilerleme ve gelişme yeteneğine inanırım. Çünkü ben insanı Kur’an’daki “ahsen-i takvim” ve “esfel-i sâfilîn” diyalektiği gibi görüyorum. Yani ben insanı her şeyin başı ve sonu olarak değerlendiriyorum. Aynı şekilde ben Fârâbî’nin “El-Medînetü’l-Fâzıla”sı gibi insanı değiştirerek, eğiterek, ahlaklı bir birey hâline getirerek toplumu değiştireceğimize inanıyorum. Ancak çok sevdiğim şu Polonya atasözünü de ıskalayıp geçemem:

“İyi bir adam meyhanede bozulmaz, kötü bir adam kilisede düzelmez.”

Bu zaviyeden yıllardır tembellik, miskinlik, cahillik, kıskançlık, kindarlık, bağlılık, ihanet ve asalet üzerine bir dizi felsefi makale yazıyor ve konuşma yapıyorum. Ayrıca bilmeyen okurlarım için şunu da ekleyeyim: Polimat yazarlar, düşüncelerini çok yönlü büyük insanların yaratıcılıklarından örnekler vererek açıklamaya çalışırlar.

Biliyorum sevgili “Tilki Selim” abi!

Aramızda büyük sıklet farkı var; benim klasmanımda olmadığınızı bütün ilim ve irfan sahibi kimseler bilir! Ama sizin için gene de bir fikrim var: Bugün sizi entelektüel fakültemin amfisine öğrenci olarak kabul ediyorum ve zat-ı âlinize ontolojik bir ders vermeye çalışacağım.

Büyük İslam filozofu Sa’dî Şirâzî şöyle der: “Büyük işler, küçük insanlara bırakılmaz.”

Evet, filozofumuz doğru söylüyor: Daha önce bu konuyla ilgili Kürt davasında büyük insanlar, küçük insanlar ve çukur insanların var olduğunu söylemiştim. Şimdi bu insan sayısını soyadınızdan ilham alarak dörde çıkarıyorum:

– Büyük insanlar

– Küçük insanlar

– Çukur insanlar

– Çürük insanlar

Bilmem benim gibi düşünür müsünüz? Örneğin, Rus liderler ve siyasetçiler taş duvarları gibidirler. Kürt siyaseti içinde de Rus liderlerin siyasi karakterine tıpatıp örtüşmese de yaklaşık olarak büyük benzerlikler taşıdığını düşünüyorum. Örneğin, başta siz, İbrahim Güçlü ve bir dizi fikri delik olan kıskanç kimselerin hiçbir konuşmasında insancıl bir iz bulamayız; şakadan anlamazsınız, gülme yeteneklerini kaybetmişsiniz, azametli bir havaya bürünmüşsünüz, sevgi ve huzuru hayatınızdan çıkarmışsınız, kin ve nefret dalgaları üzerine sörf yapıyorsunuz. Bakınız, başarılı olan insanları kıskanmak, onlardan nefret etmek, onların başarı dolu hayatlarına uyduruk senaryolar yazarak kuşku sokmak için Tanrı’nın bu dünyada yarattığı sizin gibi insanlar da vardır.

Sevgili “Tilki Selim”abi!

Tanrı beni din adamı olmak, şarkı söylemek, futbol oynamak, dedikodu yapmak, tilki gibi insanlara tuzak kurmak, mevki makam peşinde koşmak ve para kazanmak için yaratmadı! Veya sevgili annem beni peygamberlere, liderlere ve devletlere tapmak için doğurmadığını rahatlıkla söyleyebilirim!

Hele sizin gibi, örgüt kurmak, örgütten firar etmek, örgüt elemanlarını çekiştirmek, aralarına xennas tohumlarını serpiştirmek, çatıştırmak, düşmanlaştırmak ve örgüt elemanlarının ölüm hikâyelerini cahil insanların bilinçaltının gardiyanlarına dünyaca ünlü Amerikan senarist Tarantino gibi sunmak ve hedonist arzuların peşinden koşmak için yaratmadı. Yaklaşık olarak annemin beni büyük bir yazar olmam için doğurduğunu düşünüyorum! Yani anlayacağınız ben ne mürşit ne müritim. Ben Kürdistan adlı güzel bir kadınla mutlu evlilik yapmış; yalnız yaşayan, yalnız okuyan ve yalnız yazan biriyim.

Sevgili “Tilki Selim” abi!

 Machiavelli, “Hükümdar” adlı eserini kaleme alırken Nizamülmülk’ün “Siyasetnâme” eserinden ilham aldığını biliyor musunuz? Bildiğinizi hiç sanmıyorum! Nizamülmülk hem devletin veziri hem de devletin filozofu idi. Siyasetnâme şöyle der: “Sağlam fikirlerin etkisi, mızrak ve oktan daha uzun vadeli ve çok daha belirleyicidir.”

Ax sevgili “Tilki Selim” abi, ax!

Xanî TV’nin çalışanlarına benim deli biri olduğumu söylemişsiniz!

Aman Allah’ım! Ne kadar da talihsiz biriyim!

Evet, tecrübelerime dayanarak söylüyorum: Bence akıllı birinin bir deliye “Sen delisin.” dememesi gerekir.

Oysa açık yüreklilikle benim entelektüel varlığımı kibar ve centilmence karşılayabilirdiniz. Ancak bencil ve kıskanç kişiliğiniz bu örnek davranışı sergilemenize izin vermedi.

Kadir Amaç’a “deli” diyerek kendinizi tilki gibi kurnaz ve önemli bir kişiymiş gibi göstermeye tenezzül etmeyi daha kârlı bir iş gördünüz sanırım!

Sevgili “Tilki Selim” abi,

biliyor musunuz, kâr deyince hemen aklıma otomatikman tüccarlar ve şarlatanlar gelir. Bakınız siyasete ve entelektüel konulara laf olsun diye girilmez. Örneğin, gücü ve başarıyı ele geçirmek için siyasete girilir. Kim bunun tersini söylüyorsa büyük bir yalan söylüyor. Mesela sizin gibi “tilki” karakterli siyasetçiler insanları iyi, doğru ve tutarlı olduklarına inandırmaya çalışırlar. Siz siz olun, sakın bu tuzağa düşmeyin. Çünkü iyi, doğru ve tutarlı siyasetçi yoktur. Liberalizmin en önemli yazarlarından biri olan Locke’un şu ifadesi konumuz bağlamında önemlidir: “Tutarlılık yalnız küçük beyinlerin erdemidir!” Bir ahlak yazarı olarak bu meseleyle ilgili ancak şu kadarını söyleyebilirim: İyi, doğru, ahlaklı ve tutarlı olan sadece peygamberler, ahlak yazarları ve zahit kimselerdir. Bugüne kadar entelektüel biri karşınıza çıkmadığı için çok rahat hareket etmişsiniz.

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Babam sizin gibi fîrarî bir örgüt elemanı değildi, ancak akıllı ve zeki bir insandı diyebilirim. Babam siyaseti tüccarların kâr ve zarar pratiklerine benzetirdi. Siyaset bilimci Carl Schmitt ise babamın kavramsallaştırmasına benzerlik teşkil eden “dost ve düşman” kavramlarını kullanmıştır. Ben ilk ve ortaokula kadar çok yaramaz bir çocuktum. Babam bana öğüt vererek yaramazlığımı ortadan kaldırmak istiyordu. Bir gün mahallede bir arkadaşımın canını yakmıştım ve babam bu sebepten dolayı bana şöyle nasihat etmişti: “Bir adama vururken onun da sana iki kez vuracağını hesaba katmazsan sakın vurma!” demişti.

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Sen Kadir Amaç’a “deli” demeden önce hesabını iyi yapmalıydın. Açık yüreklilikle şunu söylemeliyim ki, şimdiye kadar sizin gibi kıskanç ve senarist biriyle karşılaştığımı söyleyemem. Zat-ı âlinizin politik mistifikasyonlarını ve mutasyonlarını bir Norveç fıkrasını anlatarak içinde bulunduğunuz ahval ve şerâiti betimlemek istiyorum. Fiyordların üstünde bir dağda iki köylü yaşıyor. İkisi de tek başına yaşıyorlar. Bir gün köylülerden biri öbürünü ziyaret etmeye gider. İçeri girer ve hiçbir şey söylemez. Yalnızca hafiften başını eğer. Öbürü de hiç konuşmaz. Hatta başını bile eğmez. Ama gözlerini üstünde bir şişe içki duran bara çevirir. Misafir köylü anlar ve bara girerek iki bardak ile içki şişesini alır. Masaya koyar ve içkileri bardaklara boşaltır. Her ikisi de suskun suskun içmeye başlarlar. Hâsılı kelâm, bardaklar dolar, boşalır. Bu dilsizler gösterisini ortalıkta bozan bir soluk sesi bile işitilmez. İçkinin son yudumunda misafir olan köylü bardağını kaldırır ve “Skol!” diye mırıldanır(!) Ev sahibi olan köylü ise şimşek gibi şöyle gürler: “Seni sersem budala! Biz içmek için mi buraya geldik, yoksa saçma sapan şeylerden söz etmek için mi?”

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Şimdi ben de size şunu soruyorum: Biz seninle Kürtlük mefkûresini şâhikaya kaldırmak için mi bir araya geldik, yoksa yedi yirmi dört, haftanın yedi günü ve günün yirmi dört saati ve otuz yıl boyunca ve kesintisiz olarak “Apo’nun ayetleri”ni bize okuyarak ve “Kadir Amaç deli biridir.” gibi saçma sapan şeylerden söz etmek için mi?

Ax sevgili “Tilki Selim” abi, ax!

Biliyor musunuz, duygular bu tür durumlar için hiçbir işe yaramaz. Hele benim entelektüel çalışmalarımda ve Kürtlerin realpolitik mücadelesinde duyguların ve senaryoların hiçbir yararı yoktur. Nerede kalmıştık? Ha, yeni hatırladım.

Acaba benimle senin entelektüel karşılaştırmam şu iki yaşanmış örneğe benziyor mu? Hiç sanmıyorum ama ben gene de bu örnekleri, senin haya ve vicdan melekelerini harekete geçirmene ilham vereceğini umut ederek vermek istiyorum:

Kıbrıslı Rum lider, Kıbrıs Ortodoks Kilisesi Başpiskoposu ve aynı zamanda bağımsız Kıbrıs Cumhuriyeti’nin ilk cumhurbaşkanı olan Makarios, Çin Halk Cumhuriyeti lideri Mao’yu Pekin’de ziyaret eder. Her iki lider ülkeleri hakkında konuşmaya başlar. Mao sürekli “ülkelerimiz ve tarihlerimiz” deyip duruyordu. Makarios bu durumdan rahatsız olduğunu şu sözlerle ifade ediyordu:

“Efendim! Bana bir iyilikte bulunup ülkelerimizden ve onların tarihteki rollerinden söz etmeyi bir yana bırakır mısınız? Kendimi gülünç buluyorum. Beş yüz bin nüfuslu ufacık bir ülke adasını bir milyarlık Çin’le nasıl kıyaslayabilirsiniz? Bu iki ülkenin tarihte ne gibi ortak bir rolü olabilir ki? Ben bir filin yanındaki bir sivrisinek gibiyim!”

Mao şöyle yanıt verdi: “Kimi zaman sivrisineklerin de insanın başına büyük dertler açabileceğini, fillerin de suçsuz olabileceğini” söyledi.

İkinci misal ise, İslam medeniyetinin büyük feylesoflarından biri olan İbn-i Arabi’nin bir gün Mevlana’yı, âlim olan babasının peşi sıra yürür görünce şöyle demesiydi: “Fesubhanallah! Bir okyanus, bir gölün ardından gidiyor.”

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Kimi zaman bataklıktan beslenen sivrisinek gibi, eski partiniz olan PKK’nin başını derde sokabilirsiniz. Cahil kimselerin kafasını karıştırabilirsiniz, ancak şunu unutma ki “deli” dediğin bu Kadir Amaç, ilim sahiplerine göre, “aklın ve ahlakın tapınağı” iken, afınıza sığınarak sizin de Mao’nun bahis konusu ettiği kıskançlık bataklığında beslenen sineğe benzetiyorlar! Yani üzülerek belirtmeliyim ki “deli”, bir okyanus ve o deli okyanusun dalgalarına karışan tilkinin salyası sizce bir şey ifade eder mi?

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Entelektüel münazaramıza şöyle devam edelim: Sahiden siz Nixon ve Alman Yahudisi olan Kissinger’in otobiyografilerini okudunuz mu? Veya onların politik başarılarıyla ilgili sistematik bir bilginiz var mı? Evet, sevgili hemşerim! Üzülerek belirtmeliyim ki hiçbir bilgi sahibi olduğunuzu sanmıyorum.

Şimdi şunu unutmayınız ki varlığınızı eski partiniz olan PKK’ye ve eskiden “Başkanım” dediğiniz Öcalan’a borçlusunuz! Ve hâlâ da Öcalan ile PKK üzerinden varlığınızı sürdürüyorsunuz. Eğer Öcalan olmasaydı, belki “Tilki Selim”in dünyaya gelmiş olduğundan bile haberimiz olmayacaktı.

Hakikat budur! O halde “Tilki Selim”, her işe el atan mahir yeteneğiyle, her işi suhuletle çözen bilgeliğiyle ve parıldayan zekâsıyla Kürt gençlerin (Dersim ve Çewlik) bilinç ışıklarını yakan değil de “Apo’nun Ayetleri” sayesinde firari ve itirafçı bir örgüt elemanı olarak siyasi Kürtler arasında üne kavuşmuş biri olduğunuzu rahatlıkla söyleyebiliriz, değil mi?

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Siyasi bir hibrit olduğunuzun farkında mısınız, doğrusu bilemiyorum! Örneğin birçok devlet başkanı ve lider hâlâ şu güç meselesini entelektüel düzeyde kavramış değildir. Misal: Kontrolsüz güç, güç değildir. Gücü dengeleyen güçtür ve en iyi güçü yaklaşık olarak bilgiyi görüyorum.

Bakınız sevgili “Tilki Selim” abi! Hodbin karakterli insanlar sizin gibi, siyasi bir gücü eline geçirip onu uzun bir zaman elinde tutmayı başardığında sonunda onu kendisine ait bir hakmış gibi görmeye başlar. Sizce de öyle değil mi? Evet, zat-ı âliniz örgütten firar ettikten sonra Öcalan’ın başkan olmaya layık biri olmadığını, onun önderliği hak etmediğini ve aksine “katil bir diktatör” olduğunu otuz yıldır durmadan yazıyor, çiziyor ve konuşuyorsunuz, değil mi?

Şimdi geçmişte Öcalan ile birlikteyken, PKK’li arkadaşlarınızla cezaevindeyken, Kandil’deyken, Avrupa sahasındayken bu sözlerinizden; geçmişte ona “Başkanım” derken, verdiği tüm talimatlara uyarken ve uygularken ve “Apo’nun Ayetleri” kitabınızın iddialarından dolayı kendinizi mahcup hissediyor musunuz? Ya da yüzünüz zaman zaman kızarıyor mu?

Şimdi gene yukarıdaki durumla alakalı olarak sizinle yürüttüğüm entelektüel müvazenemi şöyle sürdürmek istiyorum: Eğer siz Niccolò Machiavelli’nin “Hükümdar” ve Nizâmülmülk’ün “Siyâsetnâme” adlı eserlerini okumuş olsaydınız, kendinizden utanırdınız. Ya da Hitler’in yaptığı kötülüklere dayanamayan Alman yazar Stefan Zweig gibi utancınızdan intihar ederek hayatınıza son verirdiniz. Ama siz bunu yapmadınız. Örgütün içinde bulunduğu zaman içinde yaşanan ne kadar hata, günah, suç ve infaz varsa hepsini vicdansızca, ahlaksızca Öcalan’ın üzerine yıkarak hakikaten “Tilki Selim” lakabını General Himmler gibi fazlasıyla hak ettiğinizi düşünüyorum.

Biliyor musunuz, General Himmler babasına gönderdiği bir mektubunda şöyle diyordu: “Sevgili babacığım! Mektubunuzda bana Hitler’e karşı dikkatli olmamı tavsiye ediyorsunuz. Sevgili babacığım! Benim için hiç endişeye kapılmana gerek yok, çünkü ben bir tilki kadar zeki biriyim!”

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Tam da bu noktada sizin can yoldaşınız olan komünist Kruşçev aklıma geldi. Kruşçev, Yirminci Komünist Kongresi’nde Stalin’in işlediği suçları ve cinayetleri açıklarken salonun arkasından şöyle bir ses yükseldi: “Ey yoldaş Kruşçev! Yoldaş Stalin bu kadar suç ve cinayet işlerken siz o zaman neredeydiniz?”

Kruşçev bir an bu ses karşısında şoke oldu. Salonun ön, orta ve arka tarafında oturan yüzleri dikkatle inceledi, o sesi bulup ortaya çıkarmak istedi ancak sesin sahibini bulamadı. Bu kez öfkeli bir şekilde yüzünü salona tekrar dönerek “O soruyu soran kimdi?” dedi. Ancak hiç kimseden çıt çıkmadı. Bu sessizlik üzerine Kruşçev, “Şimdi senin bulunduğun yerdeydim yoldaş!” diye bağırdı.

Şimdi sevgili “Tilki Selim” abim!

Biliyor musunuz, bir zamanlar yoldaşınız olan Kruşçev’in bulunduğu yerdesiniz; hakeza yüzünü göstermeye cesaret edemeyen Kruşçev’i kınayan o korkak adamın bulunduğu tam da o yerdesiniz!

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Bir ülkeyi veya bir siyasi partiyi yönetirken ya da bir milletin hak arama mücadelesini verirken adil olmak zorundasınız. Muhaliflerinize kin ve nefret besleyemezsiniz. Tam aksine muhaliflerinize karşı ahlaklı, erdemli ve adil davranmalı, onlara iftira atmamalı ve yiğit olmalısınız.

Mamafih, muhaliflerinizin ayıplarını, kusurlarını, eksikliklerini, günahlarını ve suçlarını kamuoyuyla paylaşırken aynı şekilde kendi kötülüklerinizi ve çirkinliklerinizi de anlatmalısınız. Elbette bu durum tüm Kürt siyasi partileri için de geçerlidir.

Bakınız, insanlara temelde kötüdür diyemeyiz. En kötü bir insan bile bazen iyi bir davranışıyla ve iyi bir düşüncesiyle bizi şaşırtabilir. Şöyle ki, ben bir insanla ilk karşılaştığım zaman o kişinin benim gibi dürüst bir insan olduğunu düşünürüm ve ta ki o kişi tersini kanıtlayacak bir eylem gerçekleştirinceye kadar hep iyi düşüncemi korurum. Diyelim ki tam tersi bir durumu kanıtlarsa, işte o zaman “bu insan kötüdür” demem; “o insan bana kötülük yaptı” derim. Bu konularda çok mağdur olmuş biri olarak söylüyorum.

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Yani sizin için hepten kötü birisiniz diyemem. Ama hakikaten  bencil ve kıskanç bir karekteriniz var. Aman Allah’ım! Allah size yardım etsin. Üzülerek şu gerçeği de belirtmeliyimki, hepten kötü bir insan olmasanız bile, kıskançlık hastalığınız her gün başınızı belaya sokuyor ve her gün size  düzine düzine kötülükler yaptırıyor. Kesin bir şey var: sevimli bir insan değilsiniz. Rus liderleri gibi çok soğuk birisiniz. Huzuru bozan ve neşeyi zehirleyen ve vicdanları kundaklayan kaba-saba bir diliniz var.

Kürtçülük maskesi altında, Kin ve nefret kusuyorsunuz. Maske ve nefret deyince deyince, Yaser Araf ile dünyaca ünlü gazeteci bayan Fallaci arasında geçen şu diyalog aklıma geldi. Yaser Arafat karşısında oturan Fallaci’ya şöyle diyordu. “Batı’dan ve sizin gibi gazetecilerden nefret ediyorum!” Fallaci: “Bu nedenle mi her zaman kara gözlük takıyorsunuz?”

Arafat: “ Hayır. İnsanlar uyuyor muyum, uyanık mıyım anlamasınlar diye takıyorum. Ama laf aramızda, gözlüklerimin arkasında hep tilki gibi uyanığımdır ve yanlızca onları çıkardığımda uyurum.” 

Sevgili “Tilki Selim” abi! Hayvanlar alemini konu alan belgesel filimler izleyip izlemediğinizi bilmiyorum: Evet, güreşen vahşi boğalar da onları incitmediğinizi anladıkları zaman utanırlar ve boyunlarını eğip usulca geri çekilirler. İtalyanlıların çok güzel bir atasözü vardır:”Tanrı beni dostlarımdan korusun, ben düşmanlarımla baş ederim.” Benim için de tam tersi söz konusu: Tanrı beni düşmanlarımdan korusun, dostlarımla ben başa çıkmasını bilirim.

Sevgili “Tilki Selim” abi!

Bir balık için su ne demektir, biliyor musunuz? Bu soruyu felsefik olarak tek kelimeyle  çözemleyebilir misiniz? Hiç sanmıyorum! Çünkü siz hayatınız boyunca tek bir bilimsel ve tek bir irfani kitap okumadınız.  Sizin mesleğiniz yıllarca içinde kaldığın örgüt içinde yaşanan entrikaları, spekülatif  ve sansansyonel düzlemde insanların önüne koyarak, onlara heycanlar ve gerilimler yaşatmaktır. Bir balık için su ne demektir? Demiştim değil mi? Çünkü balık, suyun ontolojik felsefesini Yan Ying ve Spinoza gibi farkında değil ve çözümleme şansına ise hiç sahip değildir.  Yani kısaca balık, suda yaşadığının farkında bile değildir.

Ax sevgili “Tilki Selim” abi!

Evet, bende tıpkı sizin gibi deli bir cesarete sahibim. Geme gelmez vahşi bir tay gibi, bazen cesaretimi zapt edemiyorum. Elbetteki cesarete hayranımdır, bence yüreği soyadınız gibi ÇÜRÜK olan biri cesur yürek olamaz.

Elbetteki cesaret yanlız başına hiç bir işe yaramaz. Eğer cesarete akıl ve zeka eşlik etmiyorsa hiç bir işe yaramaz! Aslan gibi ormanların kralı olamazsın. Kral deyince aklıma  Ürdün kralı Hasan geldi. Kral Hasan’ın babası  erken yaşta ölünce, krallık sırası ona geliyor. Kral Hasan, Ürdün Kralı olduğunda 17 yaşındaydı! Kral Hasal Krallığın acemilik yıllarını not defterine şöyle yazıyordu: “Benim için krallık ne kadar zordu ah bir bilseniz. Hiç bir şeyden haberim yoktu. Yıllarca yanlışlıklar yapıp durdum. Çok geç öğrendim kral olmayı.”

Evet sevgili “Tilki Selim” abi!

Bir insan ya kraldır, ya da değildir. Kralsa, kral olmanın sorumluluklarını ve yükümlülüklerini sıradan insanların kuruntularına, hüzünlerine, elemlerine, pişmanlıklarına ve isteklerine kapılmadan krallığı taşımalıdır!

Ax sevgili “Tilki Selim” abi ax!

Yaşam tuzak ve tehlikelerle doludur. İnsanı tuzağa düşüren tilki karekterli insanlardır. İnsanı tehlike dalgalarına teslim eden ise kıskanç insanlardır. Ben bu her iki  tehlikeye karşı insanların kaçması gerektiği kanısında değilim. Büyük dava adamları okyanusun üzerinde kabaran tehlike dalgalarını göze alırlar, dalgaların tehlikesini ve tuzağını akıl ve basiret filikalarıyla atlatarak suhulet limanına ulaşırlar. Ben roman okumayı sevmem, ama büyük adamların ve büyük kahramanların otobiyografilerini okumayı çok severim. Örneğin, Büyük liderler tıpkı sakız gibidir, çiğnersiniz, yorulursunuz, tadı gidince atarsınız, yenisini çiğnersiniz.

Sevgili “Tilki Selim” abi,

biliyorum en uzun hangisini çiğnediğimi merak ediyorsun: Örneğin Muhammed peygamber, İskender, Cengiz, Atilla, Anibal, Selahaddin Eyyûbî el-Kurdî, Hasan Sabbah, Napolyon, Hannibal, Mazzini, Garibaldi, Snelman, Gandi, De Gaulle, Winston Churchill, Willy Brandt ,Golda Meir, Ayetullah Humeyni ve  Endonezya bağımsızlık hareketinin önderi Sukarno! Ama en çok ağzımda tutuğum ve çiğnedim İskender’dir. Sana İskender’in hayatından bir fragman sunayım umulurki ilham alırsınız, basit ve çirkin işlerle uğraşmazsınız ve hayatınızın geri kalanını mana ve hikmet üzerine inşa edersiniz!

İskender’in ayak basmadığı yer kalmayınca, kendisini görkemli Sarayına kapattı, kapıları üzerine örtü ve yüksek bir sesle hungur hungur ağlamaya başladı. Saray’ın çalışanları İskender’in çığlıklarını duyunca kapıyı kırdılar, içeriye girdiler ve İskender’i göz yaşları ve acılar içinde buldular. Hizmetçileri: “Efendim ne oldu size ve neden ağlıyorsunuz?” İskerder: “Yerkürenin tamamını fetih ettim ve artık ayak basacağım bir yer kalmadı ve şimdi yanlızım, gideceğim bir yer yok ve ben şimdi  ne yapacağım?” demişti.

Sevgili “Tilki Selim” Abi!

Şimdi son olarak, İslam tarihi kitaplarında sizin kıskançlık hastalığınızla ilgili meşhur olan enfes bir hikâye anlatacağım:

Râvilerin aktardığına göre, dört halife dönemlerinden birinde çok zengin bir adam vardı. Bu zengin adam bir gün köle pazarına gider, bir köle satın alır ve satın aldığı kölesiyle birlikte evine döner.

Hakikaten kölesine bir efendi gibi değil, bir arkadaşı ya da bir evladı gibi davranır. Örneğin kendisi için aldığı pahalı kıyafetleri onun için de alır, yediği en lezzetli yiyeceklerin aynısını ona da yedirir. Kölesine bol bol para verir, istediği gibi harcama yapmasını sağlar. Kısaca sanki öz oğluymuş gibi davranır.

Gel zaman git zaman, bir gün bu zengin adamın kölesinin dikkatinden kaçmayan bir şey olur: Efendisini hep düşüncelere dalmış, üzüntülü ve kederli bulur.

Bir gün efendisi kölesini yanına çağırır ve ona şöyle der:

“Bir gün seni özgür bırakacağım ve iş kurup ticaret yapman için sana çok yüksek miktarda para vereceğim.”

Kölesi bu duruma çok sevinir; sevinçten efendisinin dizlerine kapanır ve “Efendim, bana yaptığınız sayısız iyiliğin borcunu nasıl ödeyebilirim?” der.

Efendisi kölesine, “Zamanı geldiğinde sana borcunu nasıl ödeyeceğini ben söylerim,” cevabını verir.

Bir gece adam kölesini yanına çağırıp kendisiyle dertleşmek istediğini söyler ve içini dökmeye başlar:

“Bak evladım,” der, “Sana bunca ummadığın iyilikte bulundum, hatta seni azat etmeye ve sermaye olarak kullanabileceğin yüklüce bir para vermeye bile niyetlendim. Bütün bunları niçin yaptım, biliyor musun?”

Köle, “Hayır,” der.

Adam devam eder: “Sana bunca iyilikte bulundum, karşılığında sadece bir ricam var. Bu ricamı yerine getirirsen sana verdiğim her şey helalin olsun derim. Ancak ricamı yerine getirmezsen hakkımı helal etmem sana. Üstelik isteğimi gerçekleştirirsen bugüne kadar verdiklerimden kat kat daha fazlasını vereceğimi de bilmiş ol!”

Köle cevap verir: “Emriniz baş üstüne! Siz benim efendimsiniz, her emrinizi yerine getirmeye hazırım. Siz yeniden hayata kavuşturdunuz beni, ne isterseniz yaparım…”

Adam, “Yok, öyle olmaz,” der. “Bana söz vermen lazım. İstediğimin ne olduğunu öğrendikten sonra vazgeçmenden korkarım!”

Bunun üzerine köle, ne isterse yapacağına dair yemin edip söz verir. Adam ondan söz aldıktan sonra, “Şimdi iyice kulak ver bana,” der ve ekler:

“Benim tayin edeceğim bir zaman ve mekânda başımı keseceksin, tamam mı?!”

Köle hayretten donakalmış, kulaklarına inanamaz hâlde, “Aman efendim! Nasıl olur?!” der ama fayda etmez; efendisi kararlıdır.

Böyle bir şeyi kabul edemeyeceğini anlatmaya çalışır fakat efendisi, kendisine vermiş olduğu sözü hatırlatarak köleyi ikna eder.

Gece yarısına doğru adam gidip kölesini uyandırır, eline keskin bir bıçak verir, ardından gelmesini söyleyerek evin damına çıkar. Oradan atlayıp bitişikteki evin damına, oradan da bir sonraki dama geçerler. Burası, adamın komşusunun evinin damıdır.

Oracıkta para dolu bir keseyi kölesine uzatıp, “Bu para senin olsun,” der. “Benim başımı burada keseceksin işte. Daha sonra dilediğin yere gitmekte serbestsin artık.”

Köle şaşkınlıktan donakalmıştır. “Neden sizi öldürmemi istiyorsunuz?” diye sorar.

Efendisi cevap verir: “Üzerinde durduğumuz bu dam, komşumun evinin damıdır. Ben bu komşumu fena hâlde kıskanırım; gözüm götürmez işte, adamı görmeye bile tahammül edemiyorum, ölürüm daha iyi! Biz birbirimizin rakibiydik ticarette. Ama herif beni geride bıraktı şimdi, her hususta benden ileri! Hırsımdan yanıp yanıp kül olasıya geliyor, tahammül edemiyorum ben bu adama!

Sonunda bu çareyi akıl ettim: Kendimi öldürmek suretiyle onun üzerine bir cinayet yüklemeye karar verdim. Böylece onu zindana atacaklar, ben de rahatlamış olacağım nihayet. Başka türlü rahatlayamam… Bu cinayet muhakkak onun üzerinde kalır, çünkü birbirimizin rakibiydik. Yarın cesedi bulduklarında ‘Filancanın evinde bulduk. Zaten rakiptiler birbirlerine; o hâlde kesinlikle bu öldürmüştür adamcağızı!’ diyerek yakasına yapışacak ve cinayet suçuyla idama götüreceklerdir sonunda. Benim istediğim de bu zaten!”

Köle, duydukları karşısında hayretten donakalır.

“Bir insan ancak bu kadar alçalabilir! Senin gibi ahmak ve alçak birinin hakkı da ölümdür zaten!” diyerek onun isteğini yerine getirir, başını kesip paraları da alarak uzaklaşıp gider.

Çok geçmeden ceset komşunun damında bulunur. Adamcağızı yaka paça tutup zindana atarlar. Fakat bir yandan da herkes şöyle demektedir:

“Eğer katil bu adamsa onu ne diye kendi evinin damında öldürsün ki? Bu işte bir iş olmalı…”

Nitekim çok geçmeden olayın iç yüzü anlaşılır. Vicdanı rahatsız olan köle, kadıya başvurup gerçekleri anlatır:

“Yakaladığınız adam suçsuzdur. Onu kendi isteğiyle ben öldürdüm. Bu adamcağız, katil damgası yiyebilmek için her şeyi planlamıştı. Kıskançlıktan yanıp tutuşuyordu; sonunda kendi hayatına kıyacak kadar ileri götürdü işi.”

Mesele böylece aydınlatılınca katil zanlısı komşu ve köle serbest bırakılır. Olay da bütün enteresanlığıyla tarih sayfalarına geçer.

Biliyor musunuz sevgili “Tilki Selim” abi! Büyük insanlar, büyük liderler ve büyük düşünceler açlıktan, acıdan ve mutsuzluktan doğar. Örneğin Willy Brandt’ın babası belli değildi. O, babasının dizleri üstünde hoplatılıp zıplatılıp şımartılmış olsaydı, Polonya ve İsrail milletinin önünde diz çöküp özür dilemeseydi, bugün isminden söz edilebilir miydi?

Ax “Tilki Selim” abi ax! Ama sen ne yapıyorsun? Eski arkadaşlarına tuzak kuruyorsun, onların başarılarını kıskanıyorsun ve Kandil’de şehadet düzen arkadaşlarının katilinin Öcalan olduğunu iddia ediyorsun; şehit edilen kardeşlerimizin şahadetlerini dünyevi gailelerinize ve bencil antagonizmanıza kurban ediyorsunuz. Çok daha kötüsü, PKK içinde işlenen tüm cinayetleri, suçları, günahları ve ihmalleri Öcalan’ın üzerine yığarak dikkatleri onun üzerine toplayıp erotize oluyorsunuz. Elinizde vicdan mahkemesine sunabileceğiniz somut bir dizi kanıt var mı? Örneğin parmak izi, görüntü, ses kaydı var mı elinizde?

Son bir şey daha söyleyeceğim ve yazıma son noktayı koyacağım:

Sevgili “Tilki Selim” abi! Sizin örgütten ayrılmadan önce Çewlik, Dersim, Amed, cezaevi, İstanbul, Kandil ve Avrupa hattında işlediğiniz iddia edilen günahlarınız; değerli şehit kardeşlerinizin şahadetlerini siyasi çıkarlarınız için nasıl kullandığınız ve yine hakkınızda iddia edilen Almanya istihbaratı ile Güney Kürdistan hükümetiyle olan ilişkileriniz konusu ise, başka bir araştırma ve inceleme çalışmasıdır.

Kadir Amaç Brüksel

                    Maskeli Kürt Milliyetçileri ve Örgüt Firarileri!

                                                                 Birinci Fasıl                 

Sevgili TWİTTER sakinleri!

40 yıllık fikir yolculuğumda sadece ahlaklı bir insan, müstemleke devletlerle mücadele de milletperver bir Kürt ve dünya yazarlar liginde iyi bir düşünür olmaya çalışıyorum!

Evet, bu gerçeğimizi kabul etmeyen, bizi kendi çirkin emelleri için kullanmaya yeltenen ve fikirlerimize her fırsat bulduklarında bir dizi küfürlerle saldıranlara bu makalenin cevap olacağını düşünüyorum.

Evet, beyler ve hanım efendiler! Su, ekmek, simit, peynir, domates, süpürge makinesi, tarak ve maske değilim ki beni kullanmaya tenezzül ve tevessül ediyorsunuz!

Yani diyorum ki, para ve makam değilim ki beni kullanıyorsunuz?

Doğrudur, para iyidir; kullanmasını bilirseniz zor zamanlarda işinizi görür ve makamı taşımasını bilirseniz size kalıcı bir itibar bırakır. Ancak bu iki şey insanı ahlaklı yapmaz! Çünkü ahlak, markette ve twitter odalarında satılmıyor. Ahlak, hakikatin okuludur. Öğretmeni akıl ve vicdandır! Hakikatin öğrencileri bu okulda uzun ve zahmetli bir eğitim ve terbiyeden geçtikten sonra yaşamları iffete bürünür ve hardal tanesi kadar bir kötülük yaptıklarında yüzlerine utanma perdesi çöker!

Değerli okurlar! düşünce maskesi altında kuluçkaya yatan, düşünce ahlakları çöplük ve yaşamdaki amelleri pislik  olanlar için yazıma şöyle başlamak istiyorum: Bana göre, üç çeşit düşünce vardır:

– Kölelerin düşüncesi

– Tüccarların düşüncesi

– Ariflerin düşüncesi

Evet, biliyorum! Biz Kürtler bir Cervantes, bir Kant, bir Hegel, bir Spinoza, bir İbn Haldun, bir İkbal, bir Şeriati, bir Tolstoy gibi büyük düşünce insanlarından yoksun bir milletiz.

Değerli okurlarım! Sizce milletlerin kaderini liderler mi, örgütlü halk kitleleri mi, yoksa güçlü düşüncelerin mimarı aydınlar mı belirler? Tabii ki her üçü de önemlidir ve etkilidir. Örneğin, bir dizi liberal siyaset felsefecisine göre milletlerin yazgısını liderler belirlerken, bir dizi sosyalist yazara göre ise halk kitleleri belirler. Misal, Tolstoy’a göre olayların niteliğini ve akışını belirleyen “Napolyonlar değil, vatanperver halk kitleleridir!”

Evet, büyük Rus filozof Tolstoy doğru söylüyor; ancak bana göre de liderlerin milletlerin kaderini belirlemede çok daha belirleyici bir rol oynadığını düşünüyorum. Örneğin:

İspanya için Loyola,

Almanya için Bismarck, Wilhelm, Fichte,

İtalya için Mazzini,

Finliler için Snellman,

Yahudiler için Theodor Herzl,

Hintliler için Gandhi,

Güney Afrika için Nelson Mandela

ve Kürtler için de Sayın Abdullah Öcalan o derece önemli bir liderdir.

Tam da bu noktada Sayın Kürt milliyetçi yazarlara, gazetecilere, marjinal Kürt partilerine, profesörlere, din adamlarına, avukatlara, öğretmenlere, mühendislere, mimarlara, doktorlara, ses sanatçılarına, görsel sanatçılara, iş insanlarına şu soruma açık yüreklilikle yanıt vermelerini istirham ediyorum:

Kürtlerin hürriyet mücadelesi yalnızca Sayın Abdullah Öcalan ve onun ÇİLEKEŞ dava arkadaşlarına mı farz oluyor?

Evet, beyler ve bayanlar! “Yalnız onlara farz değil” diyorsanız eğer, o halde halkınızın hürriyeti için Sokrat, İsa, Musa, Muhammed, Ebuzer, Robinson Crusoe, Miguel de Cervantes, Snellman, Theodor Herzl gibi halkın içine karışmayı ve ev ev dolaşarak tebliğ etmeyi ne zaman düşünüyorsunuz?

İkincisi şu ki, üniversitelerde yetişen ve diploma sahibi olanların ezici çoğunluğu Kürtlerin hürriyet mücadelesine bir hardal tanesi kadar katkı sağlamıyor ve Kürt milletinin hayatından kopuk yaşıyor! Bu kimselerin karınları mideleri üstünde, mideleri başları üstünde! Kabadırlar; hayata ve topluma karşı sorumluluk taşımazlar, rahatlarına düşkündürler, hodbindirler, egosantriktirler, görgüsüzdürler, ayyaştırlar, tembeldirler, üretme yetenekleri yoktur, taklitçidirler, her şeye ve herkese kıskançlık ve kin beslerler.

Bunların beyinleri üniversitede ezberledikleri bilgilerle doludur fakat sosyolojiye yabancıdırlar; odalarındaki masalara çakılıp kalmışlar, kravatla dolaşıyorlar. Bunlar paralı memurlardır, aydın değillerdir; aydın taklidi yapıyorlar. Oysaki aydın, halkın içinde dolaşan bir kütüphane, bir rahip, bir âlim, bir öğretmen, bir peygamberdir!

Sevgili okurlarım! Gerçek bir aydın, İsa Peygamber’in havarileri ve Muhammed Peygamber’in ashâb-ı suffe’si gibi halkın beyin lambalarını yakar ve nar taneleri gibi sevgi serpiştirir. Aydın olmak; gösterişli kıyafetler giyinmek, papyon-kravat-şapka takmak, top sakal ve uzun saç bırakmak, kulaklara küpe takmak, alkol içmek, züppece sokakları arşınlamak ve TV ekranlarında bacak üstüne atmak değildir. Aydın, halkın öğretmeni ve ülkesinin beynidir!

Ünlü İskoçyalı tarihçi Thomas Carlyle, “Kahramanlar” adlı eserinde halk kitlelerini cansız bir balçığa benzetir ve o balçığa heykeltıraş eli dokunduğu zaman büyük bir sanat ve büyük bir lider portresinin ortaya çıktığına işaret eder. Örneğin tıpkı Sokrat, Muhammed, Napolyon, Sezar gibi.

Bu anlamda yerküremizde Finlilerin kısmetine bataklıklar, taşlar ve yılın on ayı kar düştü; onlar kaderlerine boyun eğmediler, “şeytan şekerliklerini” park ve bahçelere dönüştürdüler!

Biz Kürtler ise cennet gibi bir ülkeye sahip olduğumuz hâlde kısmetimize şeytan, cehennem, yenilgi, ihanet, acı, tefrika düştü ve bilge bir Kürt lider Abdullah Öcalan ortaya çıktı; kader olarak gördüğümüz bu uçurumun kenarından tutup bizi aldı. 

                                                                 İkinci Fasıl

Evet, konuşmak kadar yazmak da büyük bir sanattır. Bu konuda İranlı filozof Sa’dî-i Şirâzî diyor ki: “Lâfta ölçü bilmeyen, edepsizlikte sınır tanımaz.” Aynı hususla ilgili sevgili Kürt filozofu Said-i Kurdî, insanların ezici çoğunluğunu “sûreti me’nûs, sîreti ma’kûs” yani “dışı süs, içi pis” biçiminde tarif etmiştir.

Acaba biz insanlar, bilinçaltımızın gardiyanlarıyla entelektüel zaviyede bir dizi zihinsel egzersiz yapma cesaretini gösterebiliyor muyuz? Sesimizi ve düşüncelerimizi avuçlarımızın içinde tutabiliyor muyuz? Peki ya hayatımızı bir saniye ileri ve bir saniye geri alabiliyor muyuz? İnsan kimi zaman bir hiçten her şeye ulaşabiliyor mu? Ya da kimi zaman her şeyden bir hiçe düşebiliyor mu?

Bu bağlamda kısaca şunları söylemek isterim: İnsanın düşünce hayatı iniş ve çıkışlarla doludur. Yaklaşık olarak, hayata karşı önyargılarımızın ve yanlış kararlarımızın kökeninde deneyimsizliğin yattığını düşünüyorum: Bilgi, insanın düşünce yolculuğunda sürekli değiştiği gibi tecrübe de kendisini sürekli güncelliyor. Örneğin içimden geçenleri yazmasam olmuyor, sessiz kalsam olmuyor, alttan alsam olmuyor ve şu içimizdeki bir grup milliyetçi Kürt maskelilerin maskesini düşürmeden içim rahat etmiyor.

Üzülerek belirtmeliyim ki bugün birlikte yaşadığımız insanların ezici çoğunluğu gerçek yüzlerini bizden maskelerle saklıyorlar. Çünkü bu tür insanlar hayatın tüm adresleriyle sorun yaşıyorlar; her mekân ve zaman için farklı maskelerle hayatın şurasında burasında karşımıza dikiliyorlar, huzurumuzu kaçırıyorlar, hayatın rüzgârları karşısında bir yaprak gibi sürekli savruluyorlar, kendi gölgeleriyle yüzleşmekten korkuyorlar, arketiplerine sığınarak kendilerini avutuyorlar. Örneğin bu tür insanların en fazla çırpındığı, yuvalandığı ve erotize oldukları yer sosyal medyadır. Çünkü sosyal medya onlara inanılmaz hazlar yaşatıyor.

Bilhasa beş-on yıl içinde Kürt milliyetçiliği maskesiyle Facebook, Instagram, TikTok ve son olarak soluğu Twitter sohbet odalarında alan bu sokak insanları ve örgüt firarilerinden kısaca bahsetmek istiyorum. Evet, değerli okurlar, yürekleri nar taneleri gibi topluma sevgi serpiştirmemiş, sevgi ve gülme yeteneklerini kaybetmiş, beyinleri bir hardal tanesi kadar iyilik eyleminde bulunmamış, beyinleri küçük bir kıvılcım kadar ışık üretememiş bu sokak insanları, bu rezil ahvâlleriyle Twitter odalarında Kürt milliyetçiliği maskesi altında kâh devlet kuruyorlar, kâh devlet yıkıyorlar(!)

Ne yazık ki bu insanlar hayatları boyunca bir düzine kitap okumamış, milliyetçilik ideolojisiyle ilgili tek bir bilimsel makale yazmamış, aileden sevgi görmemiş, toplumun hiçbir tabakasından takdir almamışlardır. Hâkezâ şikâyetten başka hiçbir sermayeleri olmayan, ruhları kirlenmiş, mânevî dayanakları zelzele geçirmiş ve bir domuz gibi kendi pisliği içinde devinip duran bu insanlara şunları söylemek artık elzem olmuştur:

Ey maskeli Kürt milliyetçileri! En iyilerinizin beyin korteksine girdim, beyin çekmecelerinize baktım; burada düşünce adına hiçbir şey göremedim, gözüm çöplüğü gördü ve burnum pis kokuyu aldı. Biliyorum sizin derdiniz bağımsız ve milletperverlik ülküsü değildir! Sizler aziz Kürt milletinin en kötü ve en câhil fırkasısınız!

Kürt halkı için iyilik yapan ve Kürt davasına başarılar kazandıran gerçek Kürt vatanperverlerine karşı tahammülünüz yok. Kibir ve kıskançlık yüreğinizi işgal etmiş. Kin ve nefret dalgaları üzerinde sörf yapıyorsunuz. Kürdistan âyetine yemin ederim ki müstemleke Türk devleti size dünyevî gâileler teklif etse şerefinizi düşünmeden ve arkanıza bakmadan koşar adımlarla gidersiniz ve önemli bir kısmınızın zaten Kürt milliyetçiliği maskesi altında HAFİYECİLİK yaptığı biliniyor! Tam bu noktada büyük İslam filozofu Sa’dî Şirâzî şöyle der: “Büyük işler, küçük insanlara bırakılmaz.”

Yazar doğru söylüyor; çünkü bana göre Kürt davasında üç çeşit insan vardır:

– Büyük insanlar

– Küçük insanlar

– Çukur insanlar

Üzülerek belirtmeliyim ki sizler ÇUKUR İNSANLAR kategorisinde yer alıyorsunuz. Çünkü şu vasıflardan mahrum olmanız: Gerçek bir Kürt milliyetçisi az konuşur, çok pratik yapar, milletinin millî birliğini savunur, tefrika dalgalarına karşı sevgi ve bilgiyle milletine filika olur, düşmanın hoşlanacağı hiçbir kötü sözü kardeşlerine söylemez ve onların şeref direklerini devirmez.

Keennehum gerçek bir Kürt milliyetçinin zekâsı parlak, hayatı pırıl pırıl temiz ve disiplinli olur. Bununla birlikte yaptığı vatan çalışmasıyla Kürt millî hafızasının şekillenmesinde, kavileşmesinde başat rol oynar ve Kürdistan’ın ekonomik, kültürel, sanatsal, edebî, bilimsel, sportif konularda gelişmesine ve yaygınlaşmasına katkılar sunar. Kısacası gerçek bir Kürt milliyetçisi şöyle düşünür ve harekete geçer: “Bedenimle, aklımla, ruhumla, yüreğimle, bilgimle, servetimle ve sahip olduğum bütün güçümle vatanım olan Kürdistan’a ve yalınayaklı halkıma kendimi adıyorum!” der.

Peki, Twitter odalarında taşkınlık yapan sahte Kürt milliyetçi züppeler ne yapıyor? Spekülatif, ansiklopedik ve yapay zekâ bilgisiyle Kürdistan âyetinin “mümkünül vücûd” olduğunu iddia ediyorlar; oysaki Kürdistan âyeti, Arabî’nin sistematikleştirdiği “vahdet-i vücûd”un ta kendisidir.

Bu züppeler 7/24 Sayın Abdullah Öcalan’ı, onun çilekeş dava arkadaşlarını ve değerli hareketini hedef almaktan başka bir şey düşünüyorlar mı acaba? Örneğin “Kürt milliyetçiliği” maskeli bu insanlar Kürt halkının eğitim ve kültür seviyesinin yükseltilmesi hususunda kafa yoruyorlar mı, bu alanda somut şeyler yapıyorlar mı? Elbette ki Kürtler arasında bozgunculuktan başka hiçbir şey yapmıyorlar: Bunlar o kimselerdir ki sokak yaşamına teslim olmuşlar, çalışmıyorlar, üretmiyorlar, sadece tüketmek ve yırtmak istiyorlar. Bu kötü Kürtlerin ahvâli Kur’ân’da bahsi geçen Hz. Musa ve kavmine ne kadar da çok benziyor: “Ey Musa, biz bir çeşit yemeğe artık katlanmayacağız; Rabbine yalvar da bize yerin bitirdiklerinden bakla, acur, sarımsak, mercimek ve soğan çıkarsın” demişlerdi.

Ey Kürt maskeli züppeler! Siz yerinizde oturun, çalışmayın, üretmeyin, keyfinize bakın, erotik fanteziler kurun, transparan düşüncelerinizle Kürt mücadelesine suikast yapın, bol bol şikâyet edip durun; Sayın Öcalan ve çilekeş dava arkadaşları da size devlet kursunlar ha(!) Vay ahlâksızlar!

Ey milliyetçi Kürt maskeli züppeler! Bu devleti kurmak ve bu devlete sahip olmak o kadar kolay mı? Yoksa bizim bilmediğimiz bir şey mi var? Örneğin “Kürdistan Devleti” marketlerde eşya, emlakçılarda arazi ve tapu dairesinde belge gibi mi satılıyor?

Son olarak, Twitter odalarında bir araya gelen ve ürettikleri pislik içinde devinip duranlara şunu söylemek istiyorum: Üretemeyenler sürekli tüketir, sürekli şikâyet eder ve şikâyet çöplüğünü oluştururlar! Sokak insanlarının ADINI ANARAK muhatap olmak, tıpkı pisliğin içinde domuzla güreşmeye benzer. Evet, domuzun pislik ürettiği bir yerde onunla güreş tutarsanız domuzun pisliği size bulaşır ve bu durum domuzun hoşuna gider! Bu düzlemde  biz Kürtlere pazuları güçlü Herkül’ler-boksörler, muhendisler, mimarlar, fizikçiler ve beyinleri güçlü olan Sokrates’ler lâzım!

Kadir Amaç-Brüksel

 

                               Rojava ve Kürtlerin Bilimsel Analizi!   

                                  Bu çalışmayı Rojava şehitlerine ithaf ediyorum.

Sevgili okurlar! Makalemin hemen başında, devlet, meşruiyet, egemenlik ve otorite kavramlarının siyaset biliminin temelini meydana getirdiğini ve bu önemli kavramlarla ilgili, dijital çağımızın ruhuna da uygun düşen özgün fikirlerimi Yeryüzünün Yalın Ayaklıları ve Pin Kodu adlı eserlerimizde yaklaşık olarak ana hatlarıyla çözümlediğimi düşünüyorum.

Amerikalı sosyalist ve feminist yazar Barbara Ehrenreich, “Erkekler savaş yapar… çünkü savaş onları erkek yapar.” demişti. Savaşın çıkma olasılığı, güç politikası veya güç dengesini hedeflediği için doğal olarak savaş kaçınılmaz hâle geliyor. Dolayısıyla devletler, siyasal egemenliklerini korumak, genişletmek ve ulusal çıkarlar peşinde koşarken doğal olarak diğerleriyle çatışmaya başlar. Devletin bu savaşçı karakteri, rakibi gördüğü diğer devletle arasındaki güç ilişkisini ortaya koyarak boyun eğdirmek ya da gücü güçle dengelemek arzusunu taşır. Siyaset felsefecileri, devletin karakterindeki bu şiddet semptomunun tek değil, birçok sebepten kaynaklandığını söyler ve örneğin mikro ve makro savaş teorileri hususunda hemfikirdirler.

Dolayısıyla milliyetçi ideolojiyi benimseyen bir lider, vatanın siyasal ve teritoryal egemenliği için milletinden ölmeye ve öldürmeye hazır olmalarını isteyebilmelidir. Bu anlamda “Devlet kötüdür”, “Devlet varsa sen yoksun” ifadeleri, hayata, vatana ve topluma karşı hiçbir sorumluluk hissetmeyen nihilistlerin, fütüristlerin, anarşistlerin ve gerçek hayatta karşılığı olmayan şeffaf hezeyanlarıdır.

Sevgili okurlar! Elbette bütün devletler aynı şekilde işlemezler. Tıpkı biz insanlar gibi, etkili ve etkisiz karaktere sahiptirler. Siyaset bilimciler bu durumu “Etkili Devlet” (Amerika), “Zayıf Devlet” (Mısır), “Başarısız Devlet” (Afganistan, Sudan, Somali) biçiminde örneklendirirler.

Özellikle Kürt siyasetçilerin beyinlerine zerk edilen şu “Halkların Devrimi” ve “Halkların kardeşliği” klişesi, Kürt gençlerini WELAT ve EGEMENLİK bilincinden uzaklaştırdı ve  yeni Kürt kuşakları üzerinde korkunç bir cehalet fakültesini inşa etti. Tam da bu hususta ahlak filozofu Immanuel Kant öğrencilerine şöyle sesleniyordu: “Kavramsız ilkeler boştur ve ilkesiz kavramlar kördür.”  Bu durumla alakalı farklı olan başka bir şey ise, Yunanistan’ı bağımsızlığa taşıyan Rigas Feraios, “Halkların kardeşliği yoktur ve hiçbir zaman da olmadı,” diyecekti. Rigas Feraios’un bu altın vuruş sözlerine katılmamak mümkün değil diye düşünüyorum.

Ayrıca Kürtler ve onlara kötülük yapanlar Müslüman oldukları için İslam teolojisinden birkaç örnek vermek istiyorum. Çünkü Kabil ile Habil de öz iki kardeştiler. Hem de Âdem Peygamber’in öz iki çocuğuydular. Bu gerçeğe rağmen Kabil bir koyun tüccarıydı; çiftçi olan kardeşi Habil’i sadece nefsi ve egemenliği için öldürdü! Yusuf Peygamber’in 12 kardeşi vardı. 11 kardeşi, onu kıskançlık ve egemenlik arzusuyla derin bir kuyunun içine attılar ve babalarına “Onu bir kurt yedi” dediler! Dolayısıyla insanın ve milletlerin birbirleri üzerindeki egemenlikleri biyolojiktir!

O halde devletlerin ve milletlerin birbirleriyle ilişkilerinde (siyasilerin söylediği anlamda) “kardeş” olmadığını rahatlıkla söyleyebiliriz: Gerçek şu ki; devletler arasındaki ilişkiyi duygular değil, anlaşma maddeleri belirler! Aynı biçimde “halklar” (milletler) arasında yaşanan realite de kardeşlik yoktur ve “hiçbir zaman da olmayacaktır”; ancak halklar (milletler) arasında hukuk ve ahlak yasaları vardır diyebiliriz.

Bir konuyla ilgili aklımda kalan şu iki tarihi olayı da değerli okurlarıma aktarmak istiyorum: Kureyş site-devleti, Arapçılık düşüncesi üzerine siyasal hegemonyasını kurmuştu ve egemenliğini hiçbir kavimle, hiçbir dinle ve hiçbir yalınayaklı insanla paylaşmıyordu. Ancak ahlak filozofu Muhammed, Kureyş hegemonyasına karşı çıkıyordu. Özellikle bir milletin diğer bir milleti aşağılamasını, kötü lakaplarla çağırmasını, küçük görmesini ırkçılık hastalığı olarak görüyor ve bu hastalığın sevgiyi öldürdüğünü, nefreti ise körüklediğini söylüyordu.

Afrika milleti 1960’lı yıllara kadar “siyah deri” olmaktan utanıyordu! Senegal’in kurtuluş mücadelesinin lideri, ilk cumhurbaşkanı ve şair Léopold Sédar Senghor, “Siyah güzeldir” demişti. Mamafih Güney Afrika’nın etkili liderlerinden biri olan ve gözaltında işkenceyle öldürülen Steve Biko ise “Siyah bilinç” kavramını kullanmış ve bu kavramla siyahilerin üzerindeki beyaz psikolojisini yerle yeksan etmiş; onların utangaç, primitif ruhlarını sokaklara bir nehir gibi akıtmayı başarmıştır.

Evet, beyler ve hanımlar! Kendilerini beyaza ve Kürtleri de siyaha tevcih edenlere ancak şu kadarını söyleyebilirim: “ Siyah Kürt olmak, iyi ve güzel olmaktır!”

Birazda Kürdistan’ın Bakur ve Rojava bölgelerinde Kürt siyasetinin dillere pelesenk olan şu arızalı “devrim” kavramına entelektüel bir bakış açısı kazandırmak istiyorum. Evet, formelin dışında kalarak ve daha özgün tanımlarsak, entelektüel ve siyasal devrim; eski sistemi etkisiz hâle getirme ve hızlı bir şekilde gelişen, asla geri alınamayan dramatik rejim değişikliğinin adıdır. Örneğin, 1640’lardaki İngiliz, 1776’daki Amerikan, 1789’daki Fransız, 1917’deki Rus ve 1979’daki İran devrimleri entelektüel ve siyasal değişikliğin adıdır, yani devrimdir!

Bir kez daha, devrim ve devletin birbirinden çok farklı iki kavram olduğunun altını kalın bir çizgiyle çizmek istiyorum. Yukarıda hem devlet hem de devrim kavramının realpolitik durumunu izah ettiğimi düşünüyorum. Şimdi ise ayrılıkçı ve bölücü milletlerin siyasal pratiklerinin devrimle hiçbir rabıtasının olmadığını somut olgularla değerli okurlarımın bilimsel görüşlerine sunmak istiyorum.

Örneğin, emansipasyon ve akültürasyon hakları kazanan Baskların, Quebeclerin,Filamanların, Kürtlerin, Filistinlilerin, Kıbrıslıların, Çeçenlerın, Tamillerin şimdiki hedefi, kendi primordiyal köklerini referans alarak ayrılıkçı bir siyasal hareket yürütmek ve kendi devletlerini arzu etmektir.

Tıpkı Hintlilerin İngilizlerden, Pakistanlıların Hintlilerden, Bengallilerin Pakistanlılardan koparak devrim (rejim değişikliği) yoluyla değil, kopuşu dost-düşman diyalektiği üzerinde savaşarak gerçekleştirmek istemesi gibi.

Şimdi aynı retrospektif yöntemle, İran halkının Humeyni liderliğinde İran rejimini değiştirerek İslam Devrimi’ni nasıl gerçekleştirdiğini ve Boşnak milletinin Aliya İzzetbegoviç’in liderliğinde Sırbistan sömürgeciliğine karşı ayrılıkçı bir savaş yürüterek nasıl devletleştiklerini hatırlayalım.

Bu mahfilde Quebec millî uyanışı ve ayrılıkçı temayülleri okumaları çok zayıf olan Kürt siyasetçilerine bu konuda ilham verebilir. Örneğin Fransızlar Kanada’ya (Kuzey Amerika’ya) aşağı yukarı İngilizlerin vardığı bir zamanda, aynı dilimde varmışlardı. Frankofonlar Kanada’nın dağlık bölgelerinde evler yaptılar, Katolik kilisesine ve yerel siyasetçilere itaat ettiler. Geçimlerini ise hayvancılık ve kerestecilikle sağladılar. Anglofonlar ise Montreal şehrini kurdular, ticaretle uğraştılar, okullar açtılar, Montreal şehrinin dilini İngilizce yaptılar ve böylece Frankofonları marjinalize ettiler.

Evet, 1604 yılında Kanada’ya yerleşen Frankofonlar, yerleştikleri Quebec topraklarında ancak 1960’larda Jean Lesage’ın liderliğinde sessizce uyandılar ve “Kendi evimizin efendileri olmak istiyoruz” dediler. Rojava’daki Kürt  yöneticiler ve siyasetçiler tarihî bir fırsat elde ettiler, artık yeter! “Kendi topraklarımızın efendisi ve kendi yuvamızın ‘büyükbabası’ olmak istiyoruz” diyemediler. Özellikle Öcalan’ın sahada olmadığı, sahada görmediği her konuyu ona icbar ettiler ve başarısızlığın faturasını Abdullah Öcalan’a çıkardılar. Acaba onlar topraklarının efendisi ve evlerinin “büyükbabası” oldular da Öcalan mı engel oldu? Dikkat ederseniz Öcalan her zaman kriz anında olaylara müdahale ediyor!

Milliyetçi ideolojiyi benimseyen birey, grup ve cemaat, “Welat” (vatan) için savaşabilen ve ölümü göze alabilen kimselerdir. Yaklaşık olarak belirttiğim anlamda söyleyecek olursam, zenginler ve “artık hiç kimseye köle olmayacağız” deme cesaretini gösteremeyen hodbin kimseler, sömürgeci devletlerin içinde yuvalanan menfaat grupları ve milletlerin hak arama mücadelesinde segregasyonist politikaları değil, tam karşıtı olan entegrasyonist politikaları benimseyenler kendilerini Welat için kurban etmezler. Dolayısıyla Welat için kurbanı olmayan bir milletin politik egemenliği de sona erer.

Bu zaviyeden bakıldığında milliyetçi ideoloji, dost ve düşman metaforları üzerinde kendisini somutlaştırır diyebiliriz. Carl Schmitt’in dost-düşman kavramsallaştırması öncelikle düşmanlığa yoğunlaşmayı konu alır. Schmitt, “Dost-düşman karşıtlığı bireysel değildir; milletler, devletler ve güçler arası bir karşıtlıktır,” der.

Değerli okurlar! Bu hususla ilgili yeni bir şey söyleyeceğim: Bana göre devlet babadır, anne ise vatandır. Biri olmadan diğeri olmaz. Devlet yoksa vatan da yoktur. O hâlde devlet ontolojik olarak var olduğu için özgürlükler ve haklar vardır. Eğer devlet ve vatan olmazsa, özgürlük ve haklar da olmaz. Dolayısıyla devletin ontolojik felsefesinin hayatımızda somut hâle gelmesi, uğrunda ölmeye ve öldürmeye hazır bir milletin varlığına bağlıdır.

Tam da bu konuda yüzyıldır Türk, Arap, Farîsî devletler ile sol ve İslami hareketler, Kürtlerin iyilikleri ve kötülükleri konusunda büyükbaba (Grootvader) ya da paternalist mirasçı rolünü üstlendiler. Ancak Rojava’daki kazanıma yönelik Türk ve Arap “büyükbabalar”ın saldırısı, Kürt milletini yüz yıllık derin uykusundan uyandırdı, primitif ruhlarını harekete geçirdi, kimsenin onların özgürlükleri üzerine yazı tura oynamasına izin vermeyeceğinin bilinç ışıklarını yaktı, milyonları ala renginin bayrağı altında küresel ölçekte bir araya getirdi ve “Yeke yeke yeke, gelê Kurd yeke.” sloganıyla “(Grootvader)” devletlerine yangın korkusu yaşatırken küresel güçlere de geri adım attırmayı başardı.

Avrupa, Amerika, Ortadoğu ve dört parça Kürdistan’da meydanlara dökülen bu yeni ruh, Kürtleri WELAT, ALARENGİN ve EGEMENLİK düşüncesinde birleştirdi. Evet, bu yeni ruh ve yeni düşüncenin kozası şu şekilde oluşarak karşımıza çıktı:

Artık biz Kürtler hiç kimsenin kölesi olmayacağız, yeryüzünde yalınayak gezmeyeceğiz, hiç kimse bizim evimizin “büyükbabası” değildir; kendi topraklarımızın efendisi ve kendi evimizin “büyükbabası” olmak istiyoruz. İşte Kürtler bu yeni ruhla, bu yeni bilinçle ve bu yeni eylemle kendi lider ve siyasetçilerine de mesaj vermiş oldular.

Bu konuda yaklaşık olarak şöyle düşünüyorum: Kürt siyasetçileri, gerçek ile hakikat kavramlarını epistemolojik ve ontolojik olarak çözümlemedikleri sürece Kürtlerin hürriyet mücadelesini tedricilik yöntemiyle devletleştiremezler.

Bana göre gerçek, insanın eliyle yaptığı her şeyken; hakikat ise aşkın olan her şey demektir; aynı zamanda değişime kapalı ve dogmatik olan felsefi düşüncenin adıdır.

Rojava’daki siyasetçiler inisiyatif kullanamıyorlar, “her şeyi biz biliriz” havasındalar ve güçlü okumaları ile tecrübeleri olan yazarlarına çevrim dışı kalıyorlar.

Örneğin, 19 Ocak 2026 tarihinde X hesabımda Mazlum Abdi’ye şu düşüncelerimi paylaşmıştım:

“Kürt General Mazlum Abdi, HTŞ’nin elebaşına şunu demelidir: ‘Bir karış bile toprağımızı kimseye vermiyoruz. Hiçbir gücün topraklarımız üzerinde hükümdar olmasına asla müsaade etmeyeceğiz. Egemenliği ya eşit şekilde paylaşırız ya da 70 milyon Kürt halkı kıyameti koparır.’”

Evet, Kürt halkı gerçekten de kıyameti kopardı. Ancak Mazlum Abdi ve Mesut Barzani, Kürt yazarların ve meydanlara çıkan milyonlarca Kürt milletinin fikirlerine kulak vermediler; düşmanlarıyla  kötü bir anlaşmaya vardılar. Evet, Kürt halkı bu anlaşma karşısında şoke olmuştu ve o yakalanan muhteşem ruh, gene Kürt siyasetçilerin elleriyle söndürülecekti. Rojava’nın federasyon kazanımı elde edememesinin en önemli sebeplerini biraz daha detaylandırmak istiyorum: Rojava de facto yönetiminin lideri ya da tam yetkili yöneticisinin kim olduğu belli olmamasıdır. Tıpkı Kuzey Kürdistan siyasetinde olduğu gibi, her kafadan bir “filozof Beydeba” sesi çıkmasıdır (!) Örneğin Mazlum Abdi, Salih Müslim, İlham Ahmed, Foza Yusif, Aldar Xelîl birbirlerinden çok farklı açıklamalar yapıyorlar. Hiyerarşi yerine ideolojinin “Heval” metaforu tercih ediliyor olması ve herkesin rahat bir şekilde inisiyatif kullanması… İsimlerini saydığım bu siyasilerin arasında tam yetkilerle donatılmış ve tam otorite sahibi olan birinin olmaması, başarısızlığın en büyük sebebidir. Üzülerek belirtmeliyim ki, Kürt siyasetinde herkes her şeyi biliyor, ama ortada bize gösterebilecekleri bilimsel hiçbir şey yok!

Kısacası, yanılmıyorsam ve umarım yanılırım; Kürt lider-yöneticiler bir kez daha büyük bir hata yaptılar. Ancak şunu da unutmamak lazım: Kürtlerin bu hatayı düzeltecek hâlâ şansı var diye düşünüyorum. Çünkü Rojava’da bağımsızlık ve federasyon ilan etmenin ve dünyada karşılık bulmasının hâlâ koşulları mevcuttur. Elbette milyonlarca Kürt halkı, ellerinde taşıdıkları al rengi bayrakla meydanlara akarak bu koşulları yarattı diyebiliriz. Kürt milleti, genel anlamda bağımsızlığa ve Rojava özelinde federasyon kazanımını elde etmeye hiçbir zaman bugünkü ruhla, al rengin etrafında kenetlenmemişti!

Kürtler, bu ruhu ve bilinci korumalıdır, çok daha fazla güçlendirmeli ve Rojava için federasyon düşüncesinden ve mücadelesinden asla geri adım atmamalıdır! Çünkü Kürtler bir millettir ve Kürtler hiçbir devletin vatandaşı olmak istemiyorlar! Yani Kürtler, Kürdistan ülkesinin vatandaşları olmak istiyorlar.

Son olarak, dost-düşman herkes şunu bilsin ki; bir gün mutlaka bu savaş bitecek, topraklarımıza barış gelecek, yüz yıl içinde yaşadığımız tüm acıları unutacağız. Ancak sürekli hatırlayacağımız tek şey, düşmanlarımızın bize yaptığı kötülükler değil; içimizdeki hainler ve dost görünenler olacaktır…

Kadir Amaç Brüksel

Sevgili okurlar! Bir dizi şeyler yanlış gittiğinde, alışık olmadığımız o ŞEYLER gerçekleştiğinde feleğimiz şaşar, zelzele geçiririz ve sanki gök kubbe üzerimize çökmüş gibi hissederiz kendimizi. İsmini şu an hatırlamadığım bir ahlak felsefecisi olan bir yazar yaklaşık olarak şöyle diyordu: İnsanların silahlanıp isyan etme nedeninin “ADALETİ” ikame etmekten ziyade “ADALETSİZLİĞİN” hakkından gelmek olduğunu söylüyordu.

Tam da bu zaviyede büyük şair ve filozof  Necip Fazıl Kısakürek hem yukarıda belirtiğim ahvali ve hem de bugünkü yaşadığımız anı şu enfes mısralarıyla tefsir ediyordu:

Durum diye bir laf var, buyurun size durum;

Bu toprak çirkef oldu, bu gökyüzü bodrum!

Alevler içinde ev, üst katında ziyafet!

Mezarda kan terliyor babamın iskeleti;

Ne yaptık, ne yaptılar mukaddes emaneti?

Ah! küçük hokkabazlık, sefil aynalı dolap;

Bir şapka, bir eldiven, bir maymun ve inkılâp!

Sevgili okurlar! Sizin rolünüz, benim gibi yazarların rolü, sanatçıların rolü, siyetçilerin rolü, iş insanların rolü Türkiye’deki iç savaşı sonlandırmak olmalıdır diye düşünüyorum. Bir ülke savaş koşulları içinde kıyameti yaşarken, “savaşa son verilmelidir” demek anlamlıdır; ancak yeterli değildir. Somut adımların etap etap atılması için tarafları sevgi diliyle barışa teşvik etmemiz lazım. Örneğin, sadece saçma sapan analizler yaparak, eleştirmekle savaşı körükleyenler mi, yoksa iki halk arasında bu savaşın sonlandırılması için muazzam çaba sarf eden bizim gibi AHLAK yazarları mı?

Sevgili okurlar! Dünyaca ünlü İngiliz yazar Orwell, “geçmişi kontrol eden geleceği de kontrol eder; bugünü kontrol eden de geçmişi kontrol eder.” diyordu. Bir Kürt yazar olarak artık  saçma sapan yıkıcı fikirlerimi kontrol etmek zorundayım. Daha ahlaki, daha vicdani ve daha reel politik düşüncelere kilitlenmeliyim. Bu sebepten dolayı kırmak, yırtmak, yıkmak, yok etmek ve bu saydığım kötü şeylerin her saatini kafamdan silip atmak ve bir daha hatırlamamak istiyorum. Çünkü yukarıda belirttiğim duygular ve düşünceler, beynimizde nefret dalgalarını yarattı. Yüz yıldır Türk ve Kürt beyinler, savaş ve şiddet ortamından beslendiği için kin ve nefret duyguları üzerinde sörf yaptılar. Evet, yukarıda belirttiğim gibi, savaşta yaşadığım bütün aşağılamaları, acıları ve savaş ortamında beynimde dağ gibi birikmiş kötülükleri tiksindirici hatıralar yığınıyla artık yüklemek ve onları taşımak istemiyorum!

Sevgili okurlar! Ben Türk ve Kürt savaşının sona ermesini, savaşın hayatım üzerimde bıraktığı kötü anıları unutmak için muazzam bir çaba içerisindeyken, ansızın ZAFER PARTİSİ Genel Başkanı Ümit Özdağ, şu kansever sözlerle karşıma dikiliyor ve adeta bilinç altında yatan korkunç Kürt düşmanlığını yüzüme çarpıyor gibi. Hayır, Kadir Amaç diyor, ben kan ve ceset kokusunu almadan yaşayamam. Kesinlikle savaşın tüm vahşiliğiyle devam etmesini, barışın bir daha bu ülkede kimsenin ağzına almamasını istiyorum. Yani ey Kadir Amaç! Yaşanan geçmişin her kötü anını, her saatini ve her gününü kafamda hep canlandırmak istiyorum, bu, durum bende muthiş bir KÜRT NEFRETİNİ yaratıyor, bu nefret bana müthiş bir haz sağlıyor, kendi enerjimle ürettiğim bu nefret dalgalarının etkisi kısa bir süre içinde Türk milletinin primitif duygularını da harekete geçirerek yaşadığım zevkin en zirve noktasına ulaşıyorum ve siz çıkmışsınız beni bu zevkten mahrum etmek istiyorsunuz diyor. Ümit Özdağ, 19 Ocak 2025′te partisinin il başkanları toplantısında “Kürt milleti yoktur”, “Kürt vatandaşı yoktur” sözlerinden dolayı Türk Ceza Kanunu (TCK) Madde 216 ilgili maddeye göre, halkı sosyal sınıf, ırk, din veya mezhep farklılıkları üzerinden kin ve düşmanlığa tahrik etmek suçundan  dolayı tutaklanmış ve 9 ay hapis yattıktan sonra serbest bırakılmıştı.

Evet, sevgili okurlar! Bugün Ümit Özdağ, 1938’den 1950’ye kadar Türkiye Cumhurbaşkanlığı görevini yapan İsmet İnönü ve Mahmut Esad Bozkurt’un ırkçı rahle-yi tedrisatından geçmiş biri olduğunu fazlasıyla bizlere kanıtlıyor. İsmet İnönü, rahmetli Şeyh Said Efendi yakalandıktan bir kaç gün sonra yaptığı bir konuşmada Kürt düşmanlığını aynen şu sözlerle beyan etmekten bir beyis görmüyordu: “Her ne pahasına olursa olsun,ülkemizde yaşayan herkes TÜRKLEŞTİRİLECEK,Türklere ve Türkçülüğe karşı çıkanları yok edeceğiz. Devlete hizmet etmek isteyenlerin her şeyden önce TÜRK VE TÜRKÇÜ olmaları şarttır.”  Günümüzün İsmet İnönü ve Mahmut Esad Bozkurt’u hiç şüphesiz ÜMİT ÖZDAĞ’DIR. 1924–1930 yılları arasında Adalet Bakanı olarak görev yapan Mahmut Esad Bozkurt, Kürt halkı için ise aynen şu sözleri sarf ediyordu: “Benim fikrim, kanaatim şudur ki, dost da düşman da dinlesin ki, bu memleketin efendisi Türk’tür. Öz Türk olmayanların Türk vatanında bir hakkı vardır, o da hizmetçi olmaktır, köle olmaktır.”

ZAFER PARTİSİ Genel Başkanı Prof. Dr. Ümit Özdağ, 13.12.2025’de X hesabında benim için şu çirkin iftirada bulunuyordu:

Ümit Özdağ, attığı bu twitten 13 gün sonra- 26.12.2025’de bu kez İzmir Zafer Partisi İl Başkanlığı’nda yaptığı şu konuşmasıyla bir kez daha şahsıma iftira atmaktan ve beni hedef göstermekten imtina etmeyecekti. “ PKK’nin sözcüsü ve Belçika’daki sözde filozofları Kadir Amaç, Zafer Partisi ve Ümit Özdağ sürece engel oluyor diye açıklamalar yapıyor. Bu doğru değil, süreci Zafer Partisi engellemiyor, süreci Türk milleti engelliyor, Türk milleti hayır diyor, Türk milleti devletimi parçalatmam diyor.” Ümit Özdağ’ın yapmış olduğu bu ırkçı söylemi ve Kürt düşmanlığına dair konuşmaları bana eski İspanya devlet başkanı falanjist Franco’nun generali Millan Astray’ın Salamanca Üniversitesi’nde yaptığı bir konuşmayı hatırlattı. Ölümsever bir karektere sahip olan general Astray, konuşmasının hemen ardından en sevdiği sloganı olan, “Viva la Muerte!” (Yaşasın Ölüm!) dedi. İspanyol ırkçı general konuşmasını bitirince, üniversitenin rektörü olan düşünür Miguel de Unamuno ayağa kalkarak şu tarihi sözleri sarf etti: “Daha  demin, saçma sapan bulduğum “yaşasın ölüm” diye bağıran bir ses duydum! Bu sesin sahibini, tiksindirici ve korkutucu bulduğumu belirtmek istiyorum! Şu an İspanya’da bu general gibi, kafadan sakat olan çok sayıda insan var. Ve Tanrı yardımımıza koşmazsa eğer, kısa süre içinde bu tür yıkıcı insanların sayısı daha fazla artacaktır.”

Bunun üzerine falanjist General Millan Astray oturduğu yerinden fırlayarak, öfke ve nefretle Unamuno’ya şöyle yanıt verdi: “Abajo la inteligencia!” (Kahrolsun zeka!), diye bağırdı. Filozof Miguel de Unamuno konuşmasını şöyle sürdürdü: “Üniversite zekânın tapınağıdır. Ben de onun yüksek papazıyım. Siz İspanya’ya ve bu kutsal bilim tapınağına saygısızlık ediyorsunuz. Ağzınızdan ölüm ve yıkıcılık salyaları akıyor! Bu ırkçı düşüncelerinizle İspanya halkını ikna edemezsiniz. Çünkü inandırmak için inandırıcı olmanız gerekiyor. Ancak sizin niyetinizi biliyoruz, İspanya ve Katalanya halkı arasında fitne çıkarmak ve ülkeyi bir felakete sürüklemektir maksadınız”

Sevgili okurlar, Ümit Özdağ’ın ne kadar hibrit bir ırkçı mutasyon unsuru olduğunu bilimsel yöntemle betimlemeye devam edelim. Siyaset bilimine psikoloji kavramını kazandıran Amerikan Yale Üniversitesi’nden Harold Lasswell’in çalışmalarının ZAFER PARTİSİ Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın yırtıcı milliyetçi psikolojisini anlamamıza yardımcı olacağını düşünüyorum: Lasswell, ırkçı politikacıların zihinsel olarak “siyasete dengesiz” başladıklarını, “gücü ve egemenliği” hiçbir millet ve hiçbir devletle paylaşmamak için bu amaçla siyasete atıldıklarını söyler. Platon, “Devlet” adlı eserinde; “Bu tür siyasi insanlar çılgınlaşmak zorundadırlar, çılgınlaşmak doğalarında vardır, hiçbir kimseye güvenmezler, hayali düşman üretirler, bütün devletleri ve milletleri düşman görürler ve bu psikolojiyle daha çok güç toplarlar.”  der.

Ümit Özdağ, Hitler’in generali gibi ırkçılığı, yıkıcılığı ve Kürt düşmanlığını yiğitlik olarak överken, ama kendisi korkak ve yüreksizdir. General Himmler, babasına gönderdiği bir mektubunda şöyle diyordu: “Benim için hiç kaygılanma, çünkü ben TİLKİ KADAR KURNAZIM!” diyordu. Elbette ki Zafer Parti’nin Genel Başkanı Ümit Özdağ’ın Türkiye’yi ve Türk Halkı’nı düşündüğünü hiç sanmıyorum. Ümit Özdağ ve şürekasının niyetlerinin ülkeyi kaosa sürüklemek, Kürt ve Türk çatışmasını yaratarak Türkiye’yi bölmek, devlet adına  yıkmak, yakmak, yırtmak, hicrete zorlamak ve işkence etmek olduğunu biz Kürtler çok iyi biliyoruz. Çünkü onun içinde faşizm ve Kürt düşmanlığı yatıyor!

Ümit Özdağ, leş gibi üzerinde kokan ırkçı düşüncelerini, vatan ambalajıyla siyasi arenada gündemleştirip sosyal medya aracılığıyla, kin ve nefret dalgalarını köpürtüyor, azgınlaştırıyor ve sokağa sıçratmaya tenezzül ve tevesül ediyor. Oysaki gerçek Türk Anadolu Türkü’dür, Anadolu Türkü ırkçı değildir, Kürtleri kardeşleri görür, her iki kadim kardeş milletin sosyolojileri birbirlerine çok benziyor. Ayrıca Kürt düşmanlığını yapanların Balkan, Kırım ve Kafkasya göçmenleri arasında çok  yaygın olduğunu da Kürt Halkı çok iyi biliyor. Bu bağlamda musbet Türk milliyetçiliğinin teorisyenlerinden biri olan Ziya Gökalp, bakınız Ümit Özdağ’a nasıl da okkalı bir cevap veriyor: “Kürt milletini sevmeyen bir Türk varsa, Türk değildir; Türkleri de sevmeyen bir Kürt varsa, Kürt değildir,”

Sevgili okurlar, Kürt düşmanı ve kundakçıların elebaşı Ümit Özdağ yeni ve özgün bir şey söylemiyor. Elbette ki İsmet İnönü, Mahmut Esad Bozkurt ardılı ve 27 Mayıs Cuntası’nın en azgın Kürt düşmanı üyelerinden biri olan babası Yüzbaşı Muzaffer Özdağ’ın mirasçısı olarak 1960’lardan bu yana verdiği kirli ve çirkin mücadeleyi sürdürüyor. Kısacası, Ümit Özdağ’ın ve cuntacı babasının gerçek hikayesi şöyle başlıyor: Muzaffer Özdağ, Dağıstanlı ve ÇEÇEN milletinden olan göçmen bir babanın oğlu olarak 1933 yılında Alaca’da, Çorum iline bağlı bir ilçede dünyaya geldi. Yani etnik köken olarak Muzaffer Özdağ’ın Türk olmadığı apaçık orta. Doğal olarak kendisi gibi, biricik ırkçı olan oğlu Ümit Özdağ da Türk değildir. Ancak Ümit Özdağ, kendisinin ÇEÇEN olduğunu inkâr edip kendisini Türk olarak hissediyorsa itiraz edecek sözümüz olmaz. Muzaffer Özdağ, 27 yaşındayken Türk ordusunda jandarma yüzbaşı olarak Türkçülük ülküsüyle siyaset işine başlıyordu. 27 Mayıs 1960 darbesinin en etkili subayı olarak yargılanır ve Japonya’ya sürgüne gönderilir. Ümit Özdağ, ne gariptir ki 1961 yılında Türkiye’nin Ankara şehrinde değil, Japonya’nın Tokyo şehrinde dünyaya gelecektir.(!)

Sevgili okurlar, tarih hiçbirimizin iyiliğini ve kötülüğünü unutmaz. Baba Muzaffer Özdağ, 27 Mayıs Darbesi’ni yapan 38 kişilik Milli Birlik Komitesi’nin (MBK) en genç üyesi ve yırtıcı Kürt düşmanı üyesi olarak bugün Kürt ve Türk halklarının karşısına çıkıyor. Ümit Özdağ’ın babası Muzaffer Özdağ’ın ırkçılık marifeti yanlız bu değildi elbette ki. 27 Mayıs Darbesi’nin elebaşı Orgeneral Cemal Gürsel’i darbeden sonraki gün tatilini geçirdiği İzmir’den Ankara’ya getiren gene yüzbaşı Muzaffer Özdağ olacaktı. Özdağ, darbenin  hemen ardından ziyaret ettiği Öncü Gazetesi’ne ise şu röportajı vererek ününe ün katıyordu: Muzaffer Özdağ’ın Öncü Gazetesini ziyaret ettiği o gün, Brüksel’den benim de tanıdığım, Kürt dostu usta gazeteci sevgili Doğan Özgü’den, 03 Ocak 2025 tarihli Artı Gerçek köşe yazısında o tarihi güne şöyle tanıklık yaptığını bize aktarıyor: “Hiç unutmam… İzmir temsilcisi olduğum Öncü Gazetesi’nin Ankara’da Rüzgârlı Sokak’taki yönetim yerinde bulunduğum bir akşam MBK’nin en genç üyesi Yüzbaşı Muzaffer Özdağ en mağrur haliyle içeri girmişti. Yanında da emir subayı görünümünde Mikail adlı genç bir teğmen. Özdağ küçük dağları ben yarattım diyen Napolyon havasındaydı. Selam sabahtan sonra elindeki kırbacı koltuğunun altına kıstırmış salonun ortasında sert adımlarla volta atarken bir soru patlatmıştı: “Aydınlar, biz 27 Mayıs’ı neden yaptık biliyor musunuz?”  Yazı işleri müdürümüz Muzaffer Aşkın son derece sakin “Yüzbaşım, bugüne kadar bir sürü neden sayıldı. Acaba hangisi?” diye karşı soruyla yanıtlamıştı. Özdağ’ın buna yanıtı hepimizi şoke etmişti: “Biz 27 Mayıs’ı Doğu Anadolu’da hazırlanan bir Kürt isyanını önlemek için yaptık. Yoksa vatan bölünecekti. Biliyor musunuz ki biz DP liderlerinden önce Kürt ağalarını tutukladık?”

Ey Ümit Özdağ! İşte maskesiz ve makyajsız halin budur. Siz kim Türk olmak kim! Ey ontolojik cahil ve siyasal züppe! Doğrusu şudur ki fitnenin adresi ve kıyametin alâmet-i fârikasısınız.  Ey Ümüt Özdağ! Darbeci babanız gibi, kendinizi Türkçülüğün Kabesi ve devletin hamisi görüyorsunuz (!) Oysaki kendi ontolojik varlığınızı inkâr edecek kadar mezellet derecesine düşmüş zavalının birisin; ruhun kirli, kalbin kara bir küfür, düşüncelerin çöplük, dilin zehir, azığın fitne, ellerin kan! Son olarak, barışın filikaları Demokratik Türkiye limana ulaşacaktır, Kürt ve Türk ittifakı bu limanda nurunu tamamlayacaktır!

Yeni Yılınız Kutlu Olsun!

Kadir Amaç        

Brüksel